من مانده ام  مهجور از او      بی چاره و رنجور از او

گوئی که نیشی دور از او     در استخوانم می رود

گقتم به نیرنگ و فسون      پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی ماند که خون       بر آستانم می رود